Bakit ganito? Bakit ganyan? Bakit ganun? Bakit nagbago ka? Ang dami bakit… ang dami ko tanong pero ewan ko hirap at ang sakit malaman ang sagot sa bawat tanong na pilit gusto malaman ng puso at isip ko kahit gaano kasakit ang malaman ang katotohanan. Masarap sa pakiramdam ang mahalin ka at magmahal ka. Pero ang masaklap yung nagmamahal ka na halos siya na ang buong mundo mo pero pagod na sya , umay na . sa bilang na eto mula … isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim teka aabot pa kaya sa pito? Hindi pala batayan ang haba ng panahon na pinagsamahan. Ibinigay mo na ang lahat – lahat sa pag aakala na sa pagdating ng panahon ay magkasama kayo yayapusin ang pangarap na handog ng bukas. Mas masakit yung maramdaman mo na ikaw na lang bumubuo nito. Solo ka na pala walang katuwang sa pangarap na pilit mo inaabot ngunit gumuho din dahil wala pala ang haligi nito. Kahit walang salita na mumutawi sa mga labi mas ramdam ng puso na marunong dumama ng sakit at hapdi na dulot ng pananahimik. Pilit mo inuunawa ang kanyang estado … madami obligasyon sa pamilya . pag palagay na pero sapat ba na batayan na ipadama sa’yo na putot ka sa listahan ng prayoridad nito, o mas tama na malaman mo kung oo o hindi ang sagot… kung kasama ka nga ba sa listahan nito? Sa pakiramdam mo ginagawa niya lang ang isang bagay dahil sa may obligasyon siya sa’yo hindi bilang asawa, hindi bilang kaibigan, kung di dahil sa mata ng madla na nakakaalam na kayo ay mag katipan. Maigi na lang at hindi pa humaharap sa dambana ang pagmamahalang sa una ay kay saya-saya at akala ng iba ay perpektong nagsasama. Buti pa nga nung bata pa ako masaya… walang problema! Di pa nakakadama ng ibat-ibang emosyon na halos mabaliw sa sakit na nagpalutang ng isip na halos madisgrasyang sasakyang halos humaharurot sa daan sa kawalan ng direksyon at kalituhan kung saan pupunta at kung ano ang naghihintay sa bukas na walang kasiguraduhan na may kasama ka haharap sa pag hamon nito.